40 jaar verbonden met HAVEP
Veertig jaar bij dezelfde organisatie. Het klinkt indrukwekkend, maar Pascalle zelf haalt er nuchter haar schouders bij op. “Het heeft me nooit moeite gekost. Ik heb het hier gewoon altijd naar mijn zin gehad en kom nog steeds met veel plezier.” Geen groot geheim dus. Gewoon werkplezier. En dat al sinds haar achttiende.
Via haar zus rolde ze het bedrijf binnen. Die werkte destijds als telefoniste/receptioniste, maar ging verhuizen. Er kwam een plek vrij en Pascalle mocht haar vervangen. “Ik ging hier aan de slag en maakte mijn school af in de avonduren. Mijn zus was een ander type. Ik ben wat rebelser,” zegt ze lachend. Toch voelde ze zich direct op haar plek. Wat begon als een kans, groeide uit tot een loopbaan.
In vier decennia zag ze het werk compleet veranderen. Ze verstuurde berichten via een telex apparaat waarbij een ponsbandje, een strookje papier met gaatjes, door een machine liep. Kopieën maakte je met carbonpapier, vergat je dat, dan kon je opnieuw beginnen. Alles ging handmatig. “Als je dat nu vertelt, geloven jonge collega’s het bijna niet.” De techniek veranderde, het tempo versnelde, maar de kern bleef hetzelfde. Samen de schouders eronder.
Die kern zit voor Pascalle vooral in mensen. Samen met collega Marleen, die voelde als een grote zus, runde ze Havep Industrieel. “We waren echt op elkaar ingespeeld, daar kwam niemand tussen”. De collega’s van andere afdelingen liepen altijd graag even bij ons binnen. Van haar toenmalige directeur Bart Franken leerde ze veel, vooral over textiel en confectie. En vol trots kon ze vertellen hoe alles in eigen beheer werd gemaakt. Van het spinnen, weven, verven, veredelen tot confectioneren. Samen met Bart Franken stonden ze op beurzen en spraken ze klanten. Dat contact met klanten werd haar grootste drijfveer. “Ik ben echt van het contact. Laat mij maar bellen. Klanten herkennen mijn stem en ik vaak die van hen. Dat blijft toch bijzonder na zoveel jaar.”
Dat er hard gewerkt werd, betekent niet dat er niet werd gelachen. De 1 april grappen zijn inmiddels onderdeel van de interne geschiedenis. Een collega die naar de directeur werd gestuurd en dacht opslag te krijgen na een zogenaamd geweldige deal. Een accountmanager die plots een leasecontract ontving terwijl hij dit absoluut niet wilde. “Zijn woedende reactie, wat dachten ze wel niet,” vertelt ze lachend. Humor bleek minstens zo verbindend als succes.
En ja, er ging ook weleens iets fout. Ze herinnert zich nog goed hoe lang geleden tweehonderd overalls in Tunesië met een oud logo werden geproduceerd omdat zij vergat het nieuwe logo door te geven. “Ik heb er slecht van geslapen,” zegt ze eerlijk. De fout werd intern begripvol opgepakt. Menselijk, het kan gebeuren. Maar haar verantwoordelijkheidsgevoel zegt genoeg over haar betrokkenheid.
Natuurlijk waren er ook momenten die minder luchtig waren. De sluiting van de eigen spinnerij en weverij met daarbij het vertrek van fijne collega’s was erg verdrietig.
De mooie momenten die haar altijd zijn bijgebleven. De betrokkenheid van de familie Van Puijenbroek. De fantastische nieuwjaarsfeesten en personeelsfeesten. Het 150 jarig jubileum met reizen naar Tunesië en Macedonië. De trots toen HAVEP het predicaat koninklijk ontving. “Dan voel je echt dat je onderdeel bent van iets bijzonders.”
Eén keer dacht ze kort aan een andere baan. Ze was jong en nieuwsgierig en ging in gesprek met een andere organisatie. Maar daar bleef het bij. “Achteraf gelukkig maar,” zegt ze nu. Sindsdien is vertrekken nooit meer een serieuze gedachte geweest.
Wat ze nieuwe collega’s wil meegeven is eenvoudig. “Blijf niet op je eilandje. Loop bij elkaar binnen, spreek elkaar. Leer de mensen achter de functies kennen.” In een tijd waarin thuiswerken en mailen steeds normaler zijn, mist ze soms het spontane gesprek. “Persoonlijk contact maakt het verschil.”
Veertig jaar later zit ze nog altijd met veel plezier op de plek waar het ooit begon. Wel in een prachtig nieuw pand. Nog steeds met veel energie. “Ik heb hier mijn hele werkleven opgebouwd, altijd samen met ontzettend fijne collega’s” zegt ze. “En als ik opnieuw mocht kiezen, zou ik het precies zo weer doen. HAVEP is en blijft een prachtig bedrijf”.
“Ik zou een boek kunnen schrijven over wat ik hier allemaal heb meegemaakt. Ik weet alleen niet of iedereen dat zou waarderen”.